Mijn ervaring met games is niet extreem uitgebreid, maar het is er wel. Als klein meisje was ik al dol op spellen voor de PC. Van Duke Nukem tot hele oude racespellen waarbij ik het dan prachtig vond op welke verschillende manieren een motorrijder kon vallen. Ook was ik helemaal verslaaf aan Tetris. Toen brak de periode aan van De Sims. Ook ik ben ervoor gevallen en ik ben menig jaren aan het gamen geslagen en wist elke uitbreidingspakket te bemachtigen. Net zolang totdat mijn huidige PC het niet meer aankon. Daarna begon ik om mij heen te kijken en liep tegen de games van CSI aan, wat ik overigens nog steeds geweldig vind.
Paar jaar geleden schafte ik de Nintendo DS Lite aan. Ik heb games als Animal Crossing, Brain Training en Burn Out. Uren was ik zoet tot ’s avonds laat en dan vooral met Animal Crossing. Een ontzettend leuk simulatiespel, door de Nintendo overal te spelen en er waren doorgroeimogelijkheden zoals ze dat zo mooi noemen. Wat opvalt is mijn voorkeur voor simulatiespellen. Van mij hoeft die spanning niet zo, want dan raak ik volledig in paniek. Dit in tegenstelling tot mijn zus en zwager. Zij hebben de Playstation 2, Wii en ook de DS en mijn zus is erg fan van Zelda en al die andere vechtspellen. Ik kon niet eens Prince of Persia aan omdat het te spannend was! Nu staat de Gamecube ook op mijn kamer, maar daar speel ik voornamelijk Mariospellen mee. Onlinegames als Second Life heb ik ook enig tijd gespeeld, maar dat zag ik uiteindelijk niet zo zitten omdat je niet je gang kan gaan zonder dat iemand zo nodig contact met je wil maken.
Mariokart en Animal Crossing zijn mijn favoriete games, omdat het op een gezellig niveau is, waarbij je met je medespelers rustig kan communiceren en bovenal mee kan lachen. De games zien er allebei wat kinderlijk uit en dat maakt het zo aantrekkelijk. De vrolijke kleuren, de simplistische manier van spelen. Het is voor iedereen toegankelijk zonder eerst brede voorkennis op te hoeven doen.
Gamen is voor mij voornamelijk een manier van ontspannen. Het liefst niet voor al te lange tijd. Vroeger kon ik dat niet zo goed in de hand houden en kwam ik echt met rode ogen aan tafel voor het avondeten en moest mijn vader op een gegeven moment zelfs mijn PC uitzetten. Nu game ik hoogstens twee uur per dag, behalve op de Wii maar dat kan komen omdat het voor mij nog redelijk nieuw is en het leuke er eerst vanaf moet zijn. De laatste game die ik gespeeld heb, was Wii Sports en ik heb er nog spierpijn van!
Ik volg de opleiding Theater-, Film- en Televisiewetenschap, met als richting Nieuwe Media. Mijns inziens sluit het culturele perspectief het meest aan aangezien het verder gaat dan alleen de game zelf. In alle cursussen die ik gevolgd heb, werden de culturele waarden niet uitgesloten en ook nu ben ik zeer benieuwd naar dit perspectief.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten